پرستاری بیماران مبتلا به بی اختیاری ادراری

Apr 02, 2019

سعی کنید ادرار بگیرید: برای بیماران زن، یک ادرار زن را می توانید برای بستن عصب به ادرار یا از پوشک استفاده کنید. برای بیماران مرد، ادرار را می توان در ادرار قرار داد یا کاندوم را می توان برای اتصال کیسه زهکشی برای دریافت ادرار استفاده کرد.


زهکشی کاتتر ساکن: کاتترهای ساحلی به بیماران مبتلا به بی اختیاری ادراری شدید یا درمان ویژه داده می شود. اگر لازم است که کاتتر را به مدت طولانی بگذاریم، مراقبت منظم کاتتر ادرار باید انجام شود.


مشاهده واکنش ادرار: در بیماران مبتلا به بی اختیاری ادرار بیش از حد، ممکن است نفخ در هنگام پر شدن مثانه رخ دهد. پرستار باید در حال مشاهده خوب باشد و سعی کند تا قبل از سرریز شدن ادرار، ادرار شود. برای بیماری های مزمن و یا سالمندان، کمک به ادرار کردن هر 2 تا 3 ساعت، به خوبی فشار دادن مثانه، و آگاهانه کمک به کنترل ادرار.


مراقبت روانشناختی: بیماران مبتلا به بی اختیاری ادرار فشار روانی زیادی دارند، اغلب احساس بدتری دارند، با دیگران ارتباط برقرار نکنند، و انتظار دارند که درک و کمک کنند. پرستاران باید به شخصیت بیمار احترام بگذارند و راحت روحیه دهند.


مراقبت از پوست: پوست خود را پاک و خشک کنید. از پد یکبار مصرف روی تخت استفاده کنید یا از پد یکبار مصرف استفاده کنید. به طور منظم پرینوم را با آب گرم برای جلوگیری از هموروئید ها شستشو دهید.


ارزیابی سلامت: به بیمار توضیح دهید که آب آشامیدنی بیشتر باعث رفلکس ادرار می شود و طول آن حدود 2000 تا 3000 میلی لیتر مایع در روز است و قبل از رفتن به خواب برای کاهش میزان تولید ادرار شبانه، آب آشامیدنی را محدود می کند. تست عملکرد مثانه را آموزش دهید و بیمار را از ابتدا هر 1 تا 2 ساعت ادرار کنید. با کف دست، نیرو به طور مداوم از بالا از مثانه فشرده می شود، به طوری که ادرار در مثانه به صورت منفعل تخلیه می شود. بعدا، زمان ادرار شدن به تدریج طولانی تر می شود، و عضلات کف لگن برای ترویج بهبود عملکرد ادراری آموزش دیده می شود.


ارسال درخواستline